شعر بینظیر دو دراز کشنده‌ی مالامال راحت‌طلب خوش

xa0 مرا ببخش بخاطر همه ی سیگارهایی که باتو نکشیدم...که ریختم درون خودم دود را و درد را و دست هایم مست شد و هست ٬ نیست شد.... مرا ببخش بخاطر حتی همه ی سیگارهایی که باتو کشیدم و تنگ شد نفست... و دستت رها شد از دستم.... دستم ... دستم..... مرا ببخش بخاطر صداهایی که گاهی درمی آید از گلویم.... همان آه را میگویم...همان ناله همان جیغ همان فریاد همان بیداد...همان هایی که گوشت را میگرفتی و گوشتت آب میشد و با همان آب پاک میکردی اشک هایم را..... مرا ببخش بخاطر قدم هایی که بی تو زدم... نگاه هایی که بی تو کر...